خودروی ۳ چرخ قدیمی باندباگ

۰ 55

به گزارش سایت خودرو پس از جنگ جهانی دوم خصوصاً در دهه‌های ۵۰، ۶۰ و ۷۰ میلادی، خودروهای سه‌چرخ در بریتانیا بسیار محبوب بودند چراکه پس از جنگ اقتصاد انگلستان بسیار ضربه خورده و مردم توان خرید بالایی نداشتند؛ بنابراین خودروهای سه‌چرخ هم قیمت کمتری نسبت به نمونه‌های چهارچرخ داشتند و هم در قوانین انگلستان در دستهٔ موتورسیکلت قرار می‌گرفتند و به همین دلیل مالیات کمتری به آن‌ها تعلق می‌گرفت. این موارد موجب محبوبیت سه‌چرخه‌ها در بریتانیا شده بود.

%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%b1%d9%88%db%8c-%d8%b3%d9%87-%da%86%d8%b1%d8%ae-%d8%a8%d8%a7%d9%86%d8%af%d8%a8%d8%a7%da%af

شرکت‌های بریتانیایی ریلاینت و باند از شرکت‌هایی بودند که در آن سال‌ها در انگلستان به تولید خودروهای سه‌چرخ می‌پرداختند. سپس در سال ۱۹۶۹ ریلاینت شرکت باند را خریداری کرد اما همچنان طی دههٔ ۷۰ از نام باند برای برخی خودروها استفاده می‌کرد. ریلاینت در آن سال‌ها خودروی سه‌چرخی را بنام ریگال تولید می‌کرد که تولید آن از سال ۱۹۵۳ آغاز شده بود؛ بنابراین ریلاینت تصمیم گرفت بر اساس ریگال یک خودروی سه‌چرخ جدید اسپرت تولید کند. این خودرو تلاشی بود از سوی ریلاینت برای جذاب‌تر نشان دادن خودروهای سه‌چرخ و جذب جوانان به آن‌ها چراکه تا پیش از آن خودروهای سه‌چرخ به‌عنوان خودروهای ارزان‌قیمت و کسل‌کننده شناخته می‌شدند.

بنابراین پروژهٔ ساخت سه‌چرخهٔ اسپرتی بر اساس ریگال آغاز شد. ریلاینت برای این کار طراحی خودرویی جذاب و سرگرم‌کننده را بر اساس ریگال از «Tom Karen» رئیس شرکت طراحی «Ogle Design» خواست. بدین ترتیب این خودرو بر روی شاسی کوتاه شدهٔ ریگال شکل گرفت و در دیگر قطعات مکانیکی هم با ریگال اشتراک داشت؛ اما بسیاری از قسمت‌های آن مانند تعلیق جلو صرفاً برای آن طراحی شدند. ریلاینت تصمیم گرفت این خودروی سه‌چرخ جدید را با برند باند به بازار عرضه کند. بدین ترتیب این سه‌چرخهٔ اسپرت که باگ (Bug) نام گرفت در سال ۱۹۷۰ معرفی شد.

%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%b1%d9%88%db%8c-%d8%b3%d9%87-%da%86%d8%b1%d8%ae-%d8%a8%d8%a7%d9%86%d8%af%d8%a8%d8%a7%da%af2

باند باگ خودروی بسیار کوچکی بود که تنها ۲٫۸ متر طول داشت و از طراحی گوه‌ای شکل و جذابی سود می‌برد؛ اما یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های ظاهری آن، نوع درهای آن بود. چراکه در این خودرو بجای درهای معمولی از یک کاناپی استفاده شده بود که به سمت بالا باز می‌شد. پیشرانهٔ آن نیز یک واحد ۷۰۰ سی‌سی چهار سیلندر متعلق به آستین ۷ بود که در قسمت جلو نصب شده و قسمتی از آن تا داخل کابین ادامه پیدا کرده بود. باند باگ در سه نسخهٔ ۷۰۰، ۷۰۰E و ۷۰۰SE ساخته می‌شد که دو مدل اول نمونه‌های ارزان‌قیمت و آخری تیپ بالا رده بود. پیشرانهٔ چهار سیلندر آن در مدل‌های ارزان‌قیمت ۷۰۰ و ۷۰۰E قدرتی برابر با ۲۹ اسب بخار تولید می‌کرد اما در مدل ۷۰۰SE با سر سیلندر بازطراحی شده و افزایش ضریب تراکم، قدرت آن به ۳۱ اسب بخار افزایش یافته بود.

4

نیروی این موتور از طریق یک گیربکس چهار سرعتهٔ دستی به چرخ‌های عقب انتقال پیدا می‌کرد. همچنین بعدها پیشرانه به نمونهٔ ۷۵۰ سی‌سی ارتقاء یافت و مدل جدیدی با نام ۷۵۰ به بازار عرضه شد. ریلاینت امید زیادی به باند باگ داشت به‌گونه‌ای آن‌را شکل جدیدی از خودروهای سه‌چرخ می‌دانست و معتقد بود که می‌تواند خود را در میان خودروهای اسپرت دونفره مطرح کند. باگ عمدتاً به رنگ نارنجی تولید می‌شد. اما نکتهٔ جالب در مورد باند باگ چراغ‌های عقب آن است که با چراغ‌های عقب پیکان یکسان است. این موضوغ بدین خاطر است که در آن دوران یک قطعه ساز بریتانیایی چراغ‌ها و تزئینات خودروهای ساخت این کشور را تأمین می‌کرد و به همین دلیل گاه در چند خودرو از چراغ‌های یکسانی استفاده می‌شد تا جایی که حتی همین چراغ‌های عقب پیکان و باند باگ در آستون‌مارتین DBS دههٔ ۷۰ هم بکار رفته است.

5%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%b1%d9%88%db%8c-%d8%b3%d9%87-%da%86%d8%b1%d8%ae-%d8%a8%d8%a7%d9%86%d8%af%d8%a8%d8%a7%da%af

درحالی‌که از خودروهای سه‌چرخ ریلاینت تصویری کم‌سرعت و کُند در ذهن مردم نقش بسته بود، باند باگ توانایی رسیدن به سرعت ۱۲۲ کیلومتر در ساعت را داشت که برای خودرویی سه‌چرخ کاملاً مناسب بود و حتی از سرعت مجاز ۱۱۲ کیلومتری بریتانیا هم بیشتر بود. همچنین حداکثر سرعت باند باگ قابل‌مقایسه با خودروهای چهارچرخ کوچکی مانند مینی (با پیشرانهٔ پایهٔ ۸۵۰ سی‌سی) با سرعت ۱۱۶ کیلومتر در ساعت یا هیلمن ایمپ با سرعت ۱۲۸ کیلومتر در ساعت بود. بااین‌حال باند باگ در بحث سرعت پایین‌تر از سدان‌های بزرگی مثل فورد کورتینا با ۱۶۷ کیلومتر در ساعت قرار داشت و حتی از خودروهای اسپرت دونفره‌ای مانند MGB با ۱۶۵ کیلومتر در ساعت یا لوتوس ۷ با ۱۷۳ کیلومتر در ساعت هم سرعت کمتری داشت.

6

bond-bug-05 بااین‌حال باند باگ خودروی سرگرم‌کننده‌ای برای رانندگی بود و حتی سرعت آن مشابه سرعت خودروهای با کارایی بالایی بود که تنها چند سال قبل از آن ساخته می‌شدند مانند نسخه‌های قبلی لوتوس ۷ که در سال ۱۹۶۸ می‌توانستند به سرعت ۱۲۲ کیلومتر در ساعت دست پیدا کنند؛ اما شاید بزرگ‌ترین امتیاز باند باگ این بود که رسماً در طبقهٔ موتورسیکلت‌ها قرار می‌گرفت درحالی‌که راحتی و سواری بهتری از موتورسیکلت داشت. همچنین مزیت دیگر آن وزن بسیار کم و مصرف سوخت پایین آن بود به‌گونه‌ای که حدود ۴۰۰ کیلوگرم وزن داشت و در هر صد کیلومتر ۵٫۲ لیتر بنزین مصرف می‌کرد. شتاب صفرتاصد این اسپرت سه‌چرخ هم ۲۰ ثانیه بود.

اما مشکل باند باگ این بود که قیمتی حتی بیشتر از خودروهای کاربردی‌تر چهارچرخ داشت. درحالی‌که باگ ۶۲۹ پوند قیمت داشت، بزرگ‌ترین رقیبش یعنی مینی در نسخهٔ پایه با موتور ۸۵۰ سی‌سی، ۶۲۰ پوند قیمت داشت که هرچند شتاب آن تا حد قابل‌توجهی کمتر از باگ بود اما در پیچ‌ها بسیار سریع‌تر بود و دقیقاً ۹ پوند قیمت کمتری داشت. همچنین نسخهٔ پایهٔ لوتوس ۷ نیز با شتاب بسیار سریع‌تر و عملکرد بهتر در پیچ‌ها، در سال ۱۹۷۰ قیمتی برابر با ۹۴۵ پوند داشت. به همین دلیل تولید باند باگ در سال ۱۹۷۴ و درحالی‌که تنها ۲۲۷۰ دستگاه از آن ساخته شده بود، خاتمه یافت. بااین‌حال در سال‌های اخیر این خودرو به محبوبیت رسیده و به همین دلیل قیمت آن در حال افزایش است.

8

برچسب ها: ,

نظرات

ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای ستاره دار الزامی هستند *

دسته‌ها

درباره ما

در وب سایت خودرو کاربران میتوانند تمای اطلاعات خودروهای ایرانی و خارجی را دریافت کنند اعم از: قیمت خودرو مقالات مرتبط با خودروها، لیست خودروها، مشخصات فنی خودروها، جدیدترین اخبار خودرو و مقالات مرتبط با خودروها